دلنوشته های من

در تـقـدیـر هـر انـسـانـی مـعـجـزه ای خـاص از طـرف خُـدا تـعیین شـده است .........

 

 

ما   را  همه ره ز کوی   بد نامی   باد            وز سوختگان بهره ی ما خامی باد 
نا کامی ما چو هست کام دل دوست           کام  دل   ما  همیشه   ناکامی باد

 

 

****


امروز برای من شرابی ای عشق                    هرچند که از پایه خرابی ای عشق
یک لحظه اگر حال خوشی می بخشی           یک عمر برای دل عذابی ای عشق

 


ای اشک دوباره در دلم درد شدی                  تا دیده ی من رسیدی و سرد شدی
از کودکی ام هر آنزمان خواستمت                  گفتند دگر گریه نکن مرد شدی


یک لحظه سکوت کرد و حرفش را خورد               بغضی نفس و گلوی او را آزرد
می خواست که عشق را نمایان نکند                اشک آمد و باز آبرویش را برد


حرفی نزنی طاقت جنجال ندارم                بدجور شکسته ست دلم حال ندارم
درهای قفس باز و دلم عاشق پرواز            از حس پریدن پرم و بال ندارم


هر سو که نگاه میکنی دیوار است             مزد همه در آخر خط آوار است
پیدایش زندگی ما از آغاز                          بر پایه ی رنج بردن و تکرار است


پاییز شدم تا تو بهارم بشوی                     پرونده ی سبز روزگارم بشوی
ای عشق چرا مثل دلم زرد شدی؟             من صبر نکردم که دچارم بشوی


در راه تو بی اراده رفتن خوب است            در چشم تو بی افاده رفتن خوب است
جایی که همه فکر سواری هستند            دنبال دلم پیاده رفتن خوب است


عمریست غم و درد نشانم داده                     در آتش سینه اش امانم داده
رنجور ترین درخت باغش هستم                    هر بار مرا دیده تکانم داده

 


کاری نکنی که جنگ آغاز شود                    حال من و تو دوباره ناساز شود
وقتی همه در سینه کبوتر داریم                  درب قفس گرگ چرا باز شود


با چشم سیاه آمد و رنگم کرد                        با رنگ نگاه خود هماهنگم کرد
وقتی که به چشم های من زل زده بود            دل فکر بدی کرد و خدا سنگم کرد

بوسه


نیست در این گفته من سوسه ای                  گر تو به من قرض دهی بوسه ای
بوسهء دیگر سر آن مینهم                             لحظه دیگر به تو پس میدهم



تو مپندار که من غیر تو دلبر گیرم           ترک روی تو کنم دلبر دیگر گیرم
بعد صد سال اگر برسر قبرم گذری          کفنم چاک دهم زندگی از سر گیرم

 

 

 

بی وفا باشی جفایت می کنند          بی وفایی کن وفایت می کنند
مهربانی گرچه آیینی خوش است       مهربان باشی رهایت می کنند

 

 


من به چشمان پر از مهر تو عادت دارم             به تو و طرز نگاه تو ارادت دارم 
عطش حسرت دیدار تو را پایان نیست             اشتیاق است که هر لحظه به تو،من دارم 

 

 

ای عشق، شکسته ایم، مشکن ما را            اینگونه به خاک ره میفکن ما را

ما در تو به چشم دوستی می بینیم              ای دوست مبین به چشم دشمن ما را 

 

 

این همه خونی که دنیا در دل ما می کند        جای ما هر کس که باشد ترک دنیا می کند
هر زمان گویم که فردا ترک دنیا می کنم          تا که فردا می رسد امروز و فردا می کنم   

 

 

 

با تو از خاطره ها سرشارم                       با تو تا آخر شب بیدارم 
عشق من دست تو یعنی خورشید            گرمی دست تو را کم دارم

 

 

 

من در غم تو .تودر وفای دگری            دلتنگ تو من تو دلگشای دگری
در مذهب عاشقان روالی باشد          من دست تو بوسم و تو پای دگری

 

 

 

آراسته آمد و چه آراستنی  
پیراسته زلف خود چه پیراستنی
بنشست به می خوردن و برخاست به رقص
به به چه نشستنی چه بر خاستنی

 

 

 

در سکوت دادگاه سرنوشت                  عشق بر ما حکم سنگینی نوشت 
گفته شد دلداده ها از هم جدا              وای بر این حکم و بر این قانون زشت!

 

 

 

دل من از تبار دیوارهای کاهگلی است 
ساده می افتد 
ساده میشکند 
ساده میمیرد 
دل من تنها سخت میگرید

 

 

 

همه ذرات جان پیوسته با دوست            همه اندیشه ام اندیشه اوست 
نمی بینم به غیر از دوست اینجا             خدابا این منم یا اوست اینجا ؟

 

 

 

در مدرسه از نشاط من کم کردند...                   از فرصت ارتباط من کم کردند... 
هر وقت به هم عشق تعارف کردیم...                 از نمره ی انضباط ما کم کردند...

 

 

 

عاقبت یک روز مغرب محو مشرق می شود
عاقبت غربی ترین دل نیز عاشق می شود 
شرط می بندم زمانی که نه زود است و نه دیر
مهربانی حاکم کل مناطق می شود

 

 

 

نرسد دست تمنا چو به دامان شما         میتوان چشم دلی دوخت به ایوان شما 
از دلم تا لب ایوان شما راهی نیست       نیمه جانی ست در این فاصله قربان شما

 

 

 

راز دل با کس نگفتم چون ندارم محرمی
هر که را محرم شمردم عاقبت رسوا شدم 
راز دل با آب گفتم تا نگوید با کسی
عاقبت ورد زبان ماهی دریا شدم

 

 

 

دیشب دوباره آمدی به خواب من،
دیدار خوب تو،
تا کوچه های کودکیم برد پا به پا،
شاد و شکفته اما،
فارغ ز هست و نیست،
یک لحظه دست تو از دست من رها شد و خواب از سرم پرید.

 

 

 

وفای شمع را نازم که بعد از سوختن           به صد خاکستری در دامن پروانه میریزد
نه چون انسان که بعد از رفتن همدم          گل عشقش درون دامن بیگانه میریزد.

 

 

 

 

نوشته شده در ۱۳۸٩/۱۱/۸ساعت ٢:٤٥ ‎ب.ظ توسط امین شاهسون نظرات ()


 Design By : Pichak